leman

Eski leman dergileri geldi aklıma.Lisedeyken her hafta heyecanla beklerdim çıkmasını.Şimdi de var leman, penguen. Ama ben o eski sayılarını özlüyorum.İlk sayfasında o haftaki gazete haberlerinden en önemlisinin en komik hali olurdu.2. sayfada can yücel olurdu güzel bi dörtlük.Daha sonraki sayfalarda lombak, selçuk erdem karikatürleri nihat genç ve cezmi ersözün yazılarını...Erdener abiyi, bayır gülünü ve begin bekiri:P Bana hatırlattığı şeyler bunlara artı olarak ADANA, lise günlerim....

Nerden geldiyse birden aklıma hemen anlatiiim.Bu hafta, aylardır gitmek isteyip bilet bulamadığım bahar noktasına gittim.(Yine bilet bulamamıştım ama servisten bi arkadaşımı 2. bilet sahibi ekince ben gittim:)) Bahar Noktası Bir Yaz Gecesi Rüyası'nın Can Yücel tarafından yorumlanmış hali. Ve bence bu yıl Devlet Tiyatrosunun bu yılki en iyi oyunuydu:)) Sumru Yavrucuk'u canlı izlemeyi çok istediğim için gitmiştim ama Mustafa Uğurlu'ya hayran olup çıktım. Eğlenceliydi cidden.Bu arada pisi de bana çok kızmıştı onu hep sıkıcı oyunlara götürüyorum diye.Bilet bulduğum ilk gün ona da izleticem.

Bu arada işimle ilgili güzel gelişmeler oluyo ama henüz kesin olmadığı için bişe diyemiyorum daha sonra söyliceeeemmm:))

Son olarak Can Yücel'den bir şiir:( ve de çok sevdiğim bi şarkı)



Sevgi Duvarı

sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa
kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
dilimizde akşamdan kalma bir küfür
salonlar piyasalar sanat sevicileri
derdim günüm insan içine çıkarmaktı seni
yakanda bir amonyak çiçeği
yalnızlığım benim sidikli kontesim
..........
..........

tiyatro

Uzun süre geçiyor yine.Her seferinde karar veriyorum daha sık yazı yazmaya ama her seferindebi şeyler engelliyor yazmamı.Yoğunluk, yorgunluk, vs. Yine uğraşıyorum burdan, okuldaki ders kayıtlarım için.Yeter artık yaaa:(( Bu arada son iki hafta sonum kurum içi eğitimlerle geçiyor.Geçen hafta Diyalog diye bir yerdeydi eğitim. Dersimize Can Gürzap, Mehmet Gürhan ve Şükrü Türen gibi tiyatocular girdi.Çok güzel bir haftasonu geçirdim.Diksiyon, ses-nefes çalıştık.Tiyatro günlerim geldi aklıma:)) Ne kadar eğlenceli yaa insanın sevdiği bir işi yapması.Dünkü eğitimim ise işini severek yapma ve fark yaratmanın yolları konuluydu.Burda da yaptığın işi sevmeyi öğrendik:)) Eğitmen bize Arnavutköy iskelesinde yıllardır görevli olan memurun röportajını izletti.Bize izletmek için çekilmiş amatör bi röportajdı zaten.O iskelenin ne kadar bakımlı olduğunu gördük.O memur işini o kadar severek yapıyor ki, bende gidip görmek istedim o iskeleyi.Röportaj pazar günü yapılmış ve memurun izin günüymüş ama yine de ordaydı tüm güler yüzüyle.

Onun dışında, bu hafta iki oyun izledim.Daha doğrusu 1,5.İlk gittiğim oyun Dünyanın Ortasında Bir Yer idi.Oyuncular çok iyiydi.Ama biz balkonun 3. sırasında oturduğumuz için oyunculardan çok önümüzdeki seyircilerin kafalarını izlediğimiz için yarısında dayanamamayarak çıktık:(( Oyun müzikliydi ve oyuncuları çok iyi olmasına rağmen çok az replik vardı.Ben mesela Yetkin Dikiciler'i daha iyi bir oyunda izlemeyi çok isterim.
Dün akşam da Edip Cansever'in "Ben Ruhi Bey Nasılım" adlı oyununu izledik.Tek perdelik bi oyundu.Başroldaki Uğur Polat tek kelimeyle süperdi.Oyun Aziz Nesin sahnesindeydi.Ben ilk defa bu sahnede bir oyun izledim ve inanamadım.Çok eski bir salondu.Yerler tahta ve inanılmaz gıcırdıyordu.Ve normalde gecikenler giremez ama nasıl olduysa dün oyun başladıktan sonra bir sürü kişi girdi.Benim bile seyirci olarak çok dikkatim dağıldı o seslerden, dönüp arkamı bağırmamak için zor tuttum kendimi.Kaldı ki oyuncuları düşünmek bile istemiyorum.Salon özel bir tiyatro sahnesi gibiydi.Yani oyuncuların kendi imkanlarıyla oluşturdukları bir salon gibi.Devlet tiyatrosuna hiç yakışmamıştı bence.Aziz Nesin adına böyle bir sahne olduğu için üzüldüm gerçekten.

Böyle işte gayet sanatsal bir haftaydı.Son olarak sözümü dün akşamki oyundan (Edip Cansever'in şiirinden) alıntıyla bitirmek istiyorum:

Yeri mi şimdi değil mi
Bir tren yolculuğunda ve her yerde
Her şeyin ya da hiçbir şeyin hiç mi hiç çekilmezliğini
Bir hafta tatilini, bir öğle vaktini, belki bir pazartesiyi
Saatler iyi
Adamlar gülüyorlarsa iyi, gülmüyorlarsa gene iyi
Ve bütün yolcuların dalgın
Koparıp koparıp bir şeyler yediklerini
Görünüşte kararsız
Görünüşte üzgün, endişeli
Görsek mi acaba, görmesek mi
Açıp da kapalı gözlerini arada
Şöyle bir görünümü tek bir solukta
Yalandan, inatla içine çekenleri
Ya da bir köprüden geçerken, bir tünele girerken
Belirtip yüzlerinde çok görmüşlüğün izlerini
Bir tilki çevikliğiyle, acele
Katarak yolculuğa hiç yoktan bir gizemliliği
Bilmem ki, görmesek mi
Durunca tren bir istasyonda
Dudakları çatlamış, ateşli, hasta bir istasyonda
Dünyanın bütün elma satıcılarına bakıp
Bakıp da her şeyi ilk defa tanıyormuş gibi
Uzanıp pencerelerden sarkık gerdanlarıyla
Tutarak parmaklarıyla yalancı
Ve ucuzundan bir kolyeyi
Acaba görmesek mi
Bir treni ve dünyada tren olan her şeyi.

Teksas 50 yaşında mı? Hay dedemin köse sakalı!

Bizi büyüten kahramanlar onlar... Düşünce balonlarından okuma yazmayı söktüğümüz... Onlar gibi konuşup onlar gibi dövüştüğümüz... Şimdi 50 yaşına bastıklarını öğrenmek şaşırtıyor insanı...
Başbakan Erdoğan Kuran öğretimi için resmi kurslarda 12 yaş sınırı olduğunu hatırlatıldığında "Tommiks, Teksas okumaya kimse mani koymuyor. Kuran'a neden mani koyulsun?" dedi ya... Başbakanın çocukluğunu bilmem ama ben 12 yaşımdayken Tommiks, Teksas okumaya da "mani koyulur"du.Okula götürmek yasaktı.Evde "Ödevini yapacağına bunları okuyup durma" azarının öznesiydi Teksas ve (her daim onunla birlikte anılan arkadaşı) Tommiks...Bu "mani" nedeniyledir ki, bizim çizgi roman kahramanlarımız, hemen bütün maceralarını ya bir fen bilgisi kitabının arasında ya evde kütüphanenin bir kuytusunda yaşamışlardır.Ancak yazın sokakta gönül ferahlığıyla at koşturup silah sıkmış ve mahalle aralarında değiş tokuş yapılmışlardır.Aralık ayında Tommiks'in yurdumuza gelişinin 50'nci yıldönümünü idrak ettik hep birlikte...Geçen ay yayınlanan EsseGesse Magazin, Teksas ve Tommiks'in yarım asrını özel bir kitapla kutladı. Hepimizi büyüten çizgi romanlar serisinin nasıl doğduğunu, o nostaljik kitaptan öğrendik.Hâlâ sakladığımız ciltlerle maziye dönüp hatıra tazeledik.
TOMMİKS
Süt çocuğu Küçük İzciNevada rencerlerinin en hızlısı, sevgili yüzbaşımız Türk topraklarına ayak basmadan dört yıl önce 1951'de, üç İtalyan çizer tarafından İtalya'da yaratılmış.1920'lerde Universal Film tarafından çekilen sessiz film serisinin kovboyuymuş. İtalyan çizerler, perdede o karakteri çok beğenip çizgi roman kahramanı yapmışlar.Konyakçı'yla Doktor Sallaso'yu da yine perdedeki tiplerden alıp Tom'un yanına katmışlar.Çizgi romandaki kahramanın adı Tommiks değil, "Capitan Miki" imiş.Küçük İzciDizi İtalya'da 250 bin satıp ortalığı birbirine katınca şöhreti Türkiye'ye ulaşmış.1950'lerin ortalarında "Ceylan", "Güneş", "Roket" gibi dergiler, Tommiks'i "Küçük İzci" adıyla birkaç sayfa olarak yayınlamış. Ceylan Yayınları'nın sahibi Erdoğan Egeli, çocukların diziye gösterdiği ilgiyi fark edince "Küçük İzci"yi ayrı çizgi roman olarak yayımlamaya karar vermiş. O ilk dizinin kapağını çizen ve ondan sonra 30 yıl çizgi romanların kapak çizerliğini yapan Samim Utkun, kahramana orijinal adı olan "Kaptan Miki" yerine ("Miki filmler" dünyasında bu pek uygunsuz bir isim olurdu zaten), Tommiks adını koymuş.Böylece Kulver kalesinin yüzbaşısı, 1955'in aralık ayında Tommiks adıyla Türk gençlerine tanıştırılmışMahcup kahramanBen onu tanıdığımda ufak tefek, temiz yüzlü, tüysüz bir oğlandı. En yakın arkadaşları Konyakçı ve Doktor Sallaso konyak mataralarını hiç ellerinden eksik etmezken o süt dışında bir şey içmez, kale komutanının kızı Suzi'yi gördü mü yüzü kızarır, ter basardı. Doktor ve Konyakçı her ne kadar sevimli ayyaşlar olarak resmedilseler de kalenin sivil itaatsizleriydi. Yüzbaşıyla yakınlıkları ve silah atmadaki ustalıkları nedeniyle dokunulmazlardı.1970'lerin Killing'iyle, 80'lerin Rambo'suyla ya da günümüzün kahramanları Örümcek Adam'larla, X-man'lerle, Polat'larla karşılaştırınca da ne kadar masum kalıyor bizim Yüzbaşı Tommiks...
Vatansever "Sarı Kurt"
Teksas'ın öyküsü daha da ilginç...Müptelaları onun değişmez arkadaşları Profesör Oklitus ve Rodi'yi anımsayacaklardır.Meğer Teksas'ı doğuran Rodi imiş.Tommiks çok başarılı olunca bizim İtalyan çizerler 1953'te "Küçük Avcı" diye yeni bir kahraman yaratmışlar. "Küçük Avcı", Teksas'ın Rodi'si imiş."Black" ise maceralarında ona yardım eden 50 yaşlarında, esmer bir avcı...Sonradan 1954'te esmer "Black"in saçlarını sarıya boyamışlar. İri yarı, güçlü kaslı, yakışıklı bir avcıya dönüştürmüşler ve başrolü ona verip Rodi'yi asistan yapmışlar."İl Grande Blek" (yani "Koca Blek") böyle doğmuş.Bir yıl geçmeden Türkiye'de fark edilmiş.İlk deneme yine Ceylan dergisinde olmuş.Blek, orada "Sarı Kurt" adıyla yayımlanmış.İlgi görünce, 1 Kasım 1956'da, bu kez "Teksas" adıyla piyasaya sürülmüş. Ve 60-70 binlik satış rakamlarına ulaşmış.Sonraki Teksaslılarla, JR'larla, Bush'larla karşılaştırınca Çelik Blek de hem yiğit hem namuslu bir avcıydı.Bizon eti ve turta sever, çıplak ten üzerine kürk giyerdi.Hem Rodi'ye babalık hem "kurtları"na önderlik eder, bilgeliğe kıymet verir, şişman Profesör'ü hiç yanından ayırmazdı. Ülkesini işgal eden "kırmızı urbalılar"a vurdu mu "Smack" diye kemik kırardı.Yıllar sonra "kırmızı urbalılar"ı Londra'da tören kıtasında gördüğümde anımsamıştım "vatansever" Çelik Blek'i...Onun "düşünce balonları", bize okuma yazma öğretirken belki işgalciye direnmeyi de aşılamıştı.Teksas yaşasa bugün kendi işgalci askerleriyle de dövüşür müydü acaba?
Teksas'tan Tarkan'a
Gün geldi neslim Teksas'tan Tarkan'a geçti.O kadar kolay olmadı bu...Arada epey kahraman değiştirdik:Önce sarışın Tom Braks geldi.Sonra 60'ların sonuna doğru "Ontorio kurtları"nın komutanı Kaptan Swing, Gamlı Baykuş, Mister Blöf ve "pire torbası" Puik'le boy gösterdi."Baltalı İlah" Zagor, şişman Çiko'suyla çıkageldi.Sonra Tex...Kinova...Red Kit...Tenten...İş, doyma noktasına gelmişti ki, 1963'te Suat Yalaz kalemi eline aldı ve "Karaoğlan"ı çizip piyasadaki "küffar"ı temizledi.Şimdi ortalıkta "onlarınkiler"in karşısında bizimkiler vardı:Tarkan'lar.. . Karaoğlan'lar...Bizimkiler de tarihin tozu dumanı arasından doğmuşlardı. Teksas'lar, Swing'ler kadar güçlü kuvvetli ve öyle yakışıklı idiler.Şu farkla ki, bizimkiler ateşli silaha el değmez, bileklerine, kamalarına, kılıçlarına güvenirlerdi.Günlerce at üstünde gider, kimi zaman at üstünde uyur, yaman Osmanlı tokadı vurur, dört kıtada kılıç sallarlardı.Mağrura korkusuzca kafa tutar, mazlumu her daim kollarlardı.Tommiks gibi kaleleri Swing gibi kurt orduları yoktu. Ne yaparlarsa bir başlarına yaparlardı.Ve zannederim asıl farkları şuydu ki gerek Karaoğlan, gerekse Tarkan; Teksas gibi, Tommiks gibi "aseksüel" değildi.Demem o ki, güzel bir dilber gördüklerinde Suzi görmüş Tommiks gibi kızarmazdı yüzleri...Karaoğlan şapkasını çıkarır, Tarkan kılıcını çözer, kurdunu kapıya diker, güzeller güzelinin süt gibi çizilmiş bedenini ateşin yanına sereserpe uzatıp sabahaca severlerdi. Tam ergenlik dönemimize denk gelen bu gelişme, zannederim Tarkan'ları, Karaoğlan'ları Tommiks'lerden, Teksas'lardan daha gerçekçi, daha bizden, daha doğal kahramanlar olarak görmemize ve mahalle aralarında daha çok takas etmemize neden olmuştur.Teksas'tan Tarkan'a geçiş, aynı zamanda çocukça dayılanmalardan ergence sevdalanmalara geçişimizin müjdecisidir.
Meraklısına hatırlatmalar
Tommiks, Teksas'ların düşünce balonlarından hatırladığımız ve zihnimizde çınlattığımız ilk efekt sesleri ve hayret nidaları şunlardır:
Efektler

AH....!: Vurulma

GASP-AAGH: Yumruk yeme

UHM...: Hayret etme

ZIP: Ok sesi

PAM: Silah sesi

KAHR...: Yarım kalan lanetleme

YÜCE MANİTU: Kızılderili hayreti

UUH... UUH: Baykuş sesi

Hayret nidalarıBin boynuz!

Hay dedemin köse sakalı!

Hay bin kunduz!

Tüm kokarcalar adına!

Hay bizonun boynuzları!

*Ben bu kahrmanlarla pisi sayesinde geç de olsa tanıştım ve tanıştığıma da çok sevindim:) Tommiksi çok fazla sevemememe rağmen teksasla çok iyi dost olduk:) Köşemde de bi izi olsun istedim:P

gezilip görülecekler bitti yediklerimi anlatıyorum:)

Eveeet Adana'dan döndüm.Aslında fotoğraf makinem olsaydı tabii gezilecek yerleri de fotoğraflayıp bloguma koymak isterdim ama artık arkadaşlarımla toplandığımda gittiğimiz yerler genelde kendimizi iyi hissettiğimiz yemek yenecek yerler oluyor.Güü'nün makinesiyle çekimden kalan en güzel fotoğraflardan 2sini paylaşıyorum sizinle.İlki çok sık gittiğimiz kahvecimiz caffeinn'den bir fotoğraf.Artık sahibiyle bile çok yakın arkdaş olduğumuz bu mekanda kahvenin yanında yenilen beyaz çikolatalı profiterol.....

Bir başka vazgeçilmez mekanım da tabiiki Big bite.Burası da her tatlı ihtiyacımızda gittiğimiz waffle cımız.Buradaki çalışanlarla da ahbap olduk artık.ee o kadar çok tatlı ihtiyacım olan bi insanım ki.(bkz. üniversite yıllığım) Çok sık gidiyorum o yüzden.(yemeğin üstüne bile 2 waffle yemişliğim vardır da ayıptır söylemesi)İstanbul'da ortaköyde, bebekte, taksimde, moda da waffle yedim ama hiçbirinde ziyapaşa bulvarında yediğim tadı alamadım:) Görüldüğü üzere Güü fotoğraf makinesini çıkarana kadar dayanamayarak iki ısırık da aldım:P

Kebap yerken de fotoğraf çekilmek isterdim zira İstanbuldaki arkadaşlar gerçek kebabı görsünler diye ama malesef yemeğe dalmaktan fotoyu unutmuşum.Onun dışında bugün izin günüüm ve mutluyum.Uzun süredir ilk defa sadece tembellik için internete giriyorum.Fonda Levent Yüksel'den Ayrılmam..... Ben genelde tutucu bi insanımdır ve bu bazı şarkılar konusunda da geçerlidir.Bi şarkıyı başka biri söylerse genelde kulağım hep eskisini arar.Ancak Levent Yüksel'in söylediği kadın şarkılarını dinlediğimde hiç böyle hissetmedim.Özellikle beğendiğim şarkıları: Ayrılmam ve Ya Sonra...

Bugünkü tembelliğimin devamını kitap okumaya ayıracağım.Şu anda yeni bi kitaba başladım ama sizlere en son okuduğum Gökdelen'den bahsetmek istiyorum.Zira bedbird ve ozii uzun süredir kitap yorumlarımı özlemişlerdir diye düşünüyorum (yanlış mı düşünüyorum:))Gökdelende Tahsin Yücel 2073 yılındaki İstanbul'dan bahsediyor.Çok abartı gibi görünüyor aslında ama bence çok doğru gözlemleri var. İstanbul'u Newyork'a çevirmek isteyen Niyorlu Temel bu amacı uğruna gözü hiçbirşeyi görmüyor.Önündeki engelleri aşmak için tanınmış avukatı Can'ın da isteğiyle yargı da özelleştiriliyor.Bu arada devletin umursamadığı bir takım insanlar da artık şehirde yaşayamıyor ve dağlarda yaşayan yılkı insanları olarak adlandırılıyor.Gerçekten çok beğendim bu kitabı ve çok korktum okurken.Geleceğimizden.Tahsin Yücel'in bundan önce Kumru ile Kumru'sunu okumuştum ama bu kitap bir başkaydı.Bu arada en kısa zamanda diğer kitaplarını da almalıyım.Şimdilik çıkıyorum ben şu anda da Zülfü Livaneli'nin Mutluluk'una başladım.
Son olarak da en önemli habere geçiyorum ....Temmuzda EVLENİYORUUUZZZ...Ayrıntılar bir dahaki postda:)) bye&smile.

berry

Ne kadar ihmalkar bir insan oldum yaa ben burda.Herşey o kadar zaman alıyor ve yoruyor ki beni çok ilgilenmek istesem de çok ihmal ediyorum blogumu.Geçen hafta Adanaya gittim, 3 gün de olsa benim için doping oldu.Ama tabii bırakıp gelmek biraz zor oldu.Sınavlara gitmiştim.Yine kalabalık bir şekilde matematiksel sınavına girdik ama yine hezimetle sonuçlanacak sanırım.Yani bu dersi 2004 girişliler alıyor ama 2001 girişliler (ki biz oluyoruz) sınavda 2 sınıfı doldurdmuştu:(( Rezalet. Neyse onun dışındaki herşey güzeldi orda yine yiyip içip güldük yediklerimizn resimlerini koycam sonra.


Buraya geldikten sonra da başladı yine tempo.Ama bu hafta süper bi konsere gittim. Chuck Berry Türkiye'ye geldi.Adam 85 yaşında ve konser verdi tabii kayıtlardan dinlediğimiz kadar canlı bir konser değildi ama bu yaşta sahneye çıkmasına şükrettik.Ama konseri oturarak izlediğimiz için kurtlarımızı dökmek için de sonrasında dans etmeye gittik. (bedbird, seni uzun süredir ilk defa bu kadar eğlenirken görüyorum dedi) ee adana bana doping oldu dedim ya. Bu arada konser çıkışı birden yağmur yağmaya başladı ve tüm şemsiyeciler de ortaya çıktı.Ben İstanbuldaki bu yaratıcı ruha bitiyorum yaa.Yani aniden ortama uyum sağlayan satıcılara kopuyorum, nerden bir anda bulup getiriyolar anlamıyorum ama takdir ediyorum. Bu arada her zaman tedbirli bi insan olmama rağmen o gün bende o işemsiyelerden aldım:))
Dün de uzun süredir görmediğim bi akrabamı ziyaret ettim.Ben yaşlı ziyaretlerinde çok garip oluyorum yaa.Ama yine de yaşlı birilerini sevindirmek güzel, bende mutlu oluyorum:))
Şimdilik böyle geçen hafta yeterince izin yaptığım için de yoğun bir çalışma beni bekliyoooorrr ....

mutlu yıllar

Güzel bir yeni yıl ve doğum günü geçirdim.Yılbaşında sevgilimle birlikte yataklı trende Ankara'ya gidiyorduk.Odada yastıkları cam kenarında dayayıp dışadaki sisli ormanları izleyerek ve birkaç evli köylere bakarak sohbet ettik.Çok ilginç ve güzel bir yeni yıl başlangıçıydı.Umuyorum güzel bir yıl olacak.Evlilik planlarımız var bu yıl için.Onunla yaşayabileceğim bir evimizin olacağı hala çok uzak bi hayal gibi geliyor ama sanırım artık çok yakın.






Bu arada yılbaşında KOCAMAN bir paket aldım ve içinden kırmızı bi sürü hediye çıktı.Hepsi de süperdi:P İşte birkaçı...Diğerleri kullanıldı, bazısı özel, çikolataları da yendi:))Doğum günüm de şimdiye kadar en az heyecanlı olduğum doğum günümdü.Yaşlanıyor muyum ne? Neyseki arkadaşlarımın çoğu hatırlayıp Adanadan mesaj çektiler de sevindim çok.Ayrıca sevgilimle öğlen müthiş bir yemek akşamda pasta yedik:P




Bugüne gelince dün akşamki taksim gecesinden sonra pisi bizde kaldı.Bugün çalışıyordu sabah çook güzel bir kahvaltı ettik.Görüldüğü gibi.Üstüne kahvelerimizi içip sohbet ettik.Sonra annemden, benim için çok özel olan birisinin vefat ettiği haberini aldım.Çok üzüldüm.Benim için mis gibi ev kokusuydu yengem, bir anneanne, salonla oturma odası arasındaki sürgünün çekilmesi, dedikodular, mükemmel yemekler, yaylada taze meyveler, evdeki malzemelerin uydurulduğu tarifle yapılmış bir cevizli kek, annem için çook eskilerden kalmış bir dosttu.Bu tip durumlarda ben çok gözü yaşlı bir insan olduğum için kimseyle konuşacak halde olmam ama oğlunu aradım.Karşılıklı hıçkırdık konuşamadan.Halamı aradım, haberi yoktu bişey diyemedim.Birkaç saat sonra beni arayıp önceden yazdığı bir şiiri okudu.Ben yakınlarımdan uzakken daha çok etkileniyorum sanırım bazı şeylerden.Ben yanlarında yokken kimseye bişey olsun istemiyorum.Kuzenlerimin büyüyüşünü kaçırmak, annemle anneannemi yalnız bırakmak istemiyorum. Sanırım çok duygusalım, neyseki haftaya Pazar sınavlar için de olsa(!) gitcem Adana'ya.Çok özledim..

allright

Yine uzun zaman oldu dimi.Sanki 1-2 gün önce yazmışım gibi geliyor ama bi bakıyorum 10 günden fazla olmuş yazmayalı.zaman öyle çabuk geçiyor.Yılbaşı geliyor işte ama benim içimde geçtiğimiz yıllardaki kadar heyecan yok.Belki yaklaştıkça daha iyi hissederim bilmiyorum.Hem daha o gün ne yapacağımız bile belli değil.son bi kaç haftadır izin günlerim hastanede geçiyo belki o yüzden sıkıldım böyle.Özel sigorta benden ameliyatımla alakalı çeşitli belgeler istedi.Varya bu ülkede dürüst olmak problem.Yani bişe söylemeyenlerde bi problem yok.Ben malesef dürüst olduğum için bi sürü işle uğraşıyorum.bi de bi günkü randevum gece 11 deydi ki iyice cinler tepeme çıktı yaa.Böyle bi şehir işte burası sabahın köründe hastaneye gidiyorsun sana gece 11 de randevu veriyorlar.Hemde özel hastane, hemde hafta içi.Bööyle işte.Hayatımdaki gelişmeler bunlarla sınırlı.Hala bitmedi işlerim, kan alınıyor, tahlil yapılıyor vs. vs. Umarım yılbaşım iyi geçer.Geçen seneyi o kadar özledim ki.2006 yılbaşım o kadar güzeldi ki...

yazamamıştım

yine yazamıyordum çünkü bilgisayarın başına oturmak için geç saatlere kaldığımdan hep uykuma yenik düşüyorum.Ama neyse artık öyle yapmicam.Tüm hayatımı daha düzenlemeye, zamanımı daha verimli kullanmaya çalışam.Ziraa ilerde bu yazdıklarımıokumak istiyorum ve böyle giderse bi anlamıolmicak.Yılbaşı yaklaşıyor.Bende baþka bir þehirde olmama rağmen yılbaşını ve doğum günümün yaklaþmýþ olması sevinciyle moralim yerinde.Heryer süslenmiş, kırmızı ve yeşil. Bende geziyorum bolbol.Arkadaþlarým geldi Adana'dan ve benim de hafta içi off olmam sebebiyle birlikte istanbul'un nimetlerinden yararlandık.Dün oziyle birlikte ortaköyde güneþe sırtımızı verip dedikodu yaptık.Kendimi küçükken gittiðim piknikte gibi hissettim.Dönüþte güneþin ve temiz havanýn verdiği yorgunlukla gözlerim kapanıyordu:) Ama yıkılmadık ve taksimi de gezdirdim ona bütün pasajlara girdik, alıþveriþ yaptık.Genelde o yaptı:)) Ee tabi insan buraya sadece gezmeye gelince alıþveriþ yapıyor.Burda yaþarken sadece kira ve yol parası ödüyor, bi de bu kadar güzel eþyaların içinde nefsine hakim olmayı öğreniyor!!!!!Bu arada akşamında da taksimde arkamdan birisi yüzümü kapadı ve aklýma gelen 2 kişiden birisi olan bir lise arkadaþýmla da karþýlaþtýk ve uzun süre sonra kalabalık bir grupla nevizadeye gittik:))
Bugün yine çalışıyorum.Telefonlara bakıyorum, insanlara dert anlatmaya çalışıyorum:)) Ama mutluyum.Bu arada uzun süredir can yayınlarından aldığım kitaplarý bitirmeye çalışıyordum ve o yüzden de kitap konusunda yorum yapamýyordum.Sonra zaten yorulduðuma ve kendime eziyet etmemem gerektiðine karar vererek en son okuduðum, hastanede geçen bi kitabý (yolculuk, fransýz bi yazarýn) bir köþeye kaldýrarak Leyla'nın evini okumaya başladım.Bitmek üzere.Ve çok hoþuma gitti kitap.Eski Ýstanbul hanımefendisi Leyla Hanımdan bahsediliyor kitapta.Cumhuriyet döneminde yazılmıþ bir adab-ı muaþeret kitabından alıntı yapmak istiyorum:

"Vapurda, trende, tramvayda, tünelde hülasa bütün nakil vasıtalarında yanınıza rastlayan bir bayaný öyle yiyecek gibi süzmeyiniz.O bir moda mankeni deðildir ki üstünü başını seyredesiniz."
"Bilhassa yaz aylarında gezip tozduktan sonra trende veya vapurda otururken ayağınızı sıkan veya nasırınızı acýtan iskarpininizi usulcacıçıkartýyor ve havalandırıyor musunuz?Bu adi hareketi yapmaya canınızın yanmasını tercih ediniz."
Ve kadınlar için de bunlar gibi kurallar var.Taa 1920 lerde yazýlmıþ kurallar.Bu konuda çok da fazla yorum yapılamaz aslýnda ama aradan 80 yýl geçmesine rağmen aynı þekilde, hatta daha kaba insanlarla bir arada yaþamamýz ne kadar üzücü.Öyle çok isterdim ki o yýllarda yaþamayý...

me and boby mcgee

Busted flat in Baton Rouge, waiting for a train
And I's feelin' nearly as faded as my jeans.
Bobby thumbed a diesel down just before it rained,
It rode us all the way in to New Orleans.

I pulled my harpoon out of my dirty red bandanna,
An' I's playin' soft while Bobby sang the blues, yeah.
Windshield wipers slapping time, I was holding Bobby's hand in mine,
We sang every song that driver knew.

Freedom is just another word for nothing left to lose,
Nothing don't mean nothing honey if it ain't free.
Yeah, an' feeling good was easy, Lord, Bobby sang the blues,
You know feeling good was good enough for me, hmm mm,
Good enough for me and my Bobby McGee.

From the Kentucky coal mines to the California sun,
Bobby shared the secrets of my soul.
Through all kinds of weather, through everything that we done,
Said Bobby baby, he kept me from the cold.

One day up near Salinas, Lord, I let him slip away,
But he was lookin' for that home and I hope he finds it.
But I'd trade all of my tomorrows for one single yesterday
To be holdin' Bobby's body next to mine.

Freedom's just another word for nothing left to lose,
Nothing, that's all that Bobby left me, yeah.
Feelin' good was easy, Lord, Bobby he sang the blues,
I said feeling good was good enough for me, hmm mm,
It's good enough for me and my Bobby McGee.

La la la, la la la la, la la la, la la la la
La la la la la Bobby McGee.
La la la la la, la la la la la
La la la la la la, Bobby McGee.

La la la, la la la la la la,
La la la, la la la la la la,
Na na na na na na na na, Bobby McGee, yeah.
Na na na na na na na na, na na na na,
Na na na na na na na na, na na na na,
Hey now Bobby Lord, Bobby McGee, yeah.

Hell, I'm calling my lover, calling my man,
I said I'm calling my lover, I do the best I can,
I said now c'mon,Bobby now, come on Bobby McGee, yeah.
Lordy, Lordy, Lordy, Lordy, Lordy, Lordy, Lordy Lord
Hey, hey, hey, Bobby McGee, yeah!

annem geldiii, gittiiii.

çıldıracam yaaa 2 keredir süper yazılar koyuyorum ve fotolarla yerlerini düzenlerken ve kes yapıştır yaparken silindi 2si de worde de yapıştıramadım, özgür saolsun format attıktan sonra office yüklememiş.Offf yaaa çok sinir oldum.Neyse şimdilik fotolarla idare edin bakalım.annemden hatıra:P

utanıyorum..

öyle değişik bir haftaydı ki..İşten bahsetmicem.İşle alakalı daha sonra anlatırım ancak bu hafta ülkede öyle şeyler oldu ki.Küçücük bir bebeğe tecavüz ettiler.Hepimiz de sadece dinlemekle yetindik.Tüylerim ürperdi her duyduğumda, devam edemedim dinlemeye.Ama elim kolum bağlı durdum öylece.Malesef benim yapacağım bir şey yoktu.Tek üzüldüğüm şey, keşke daha doğru bir adalet sistemimiz olsaydı.Ben sadece utandım, böyle insanlarla aynı ülkede yaşamaktan...

sihirli balyoz

Başbakanını hastaneye götüremeyen devlet, depremle nasıl baş edecek?


Biliyorum; gazete okurlarının çoğu gerçeklerle yüzleşmek yerine, magazinin hayal dünyasına sığınmayı tercih ediyor.

Gerçekler onu rahatsız ediyor.

Değiştiremeyeceği bir gerçeği duymak yerine, hayalle avunuyor.

Ama ne yapayım ki benim de işim gerçekle uğraşmak.

Romanlarda bile hayal dünyası yoluyla gerçeğe vurgu yapmak.

Bir terzi için kumaş neyse, yazar için de gerçek o.



***

İki gündür bütün Türkiye, ülkenin başbakanının hastaneye götürülüş traji-komedisini izliyor.

Ters yola girmeler mi istersiniz, kaza yapmalar mı, hastayı arabaya kilitleme becerisini mi, kurşun geçirmez arabaya ateş etme girişimlerini mi, balyoz operasyonunu mu!

Sizce bu durum bir istisna mı...

Yani bu ülkede sadece Başbakan korumaları mı böyle beceriksiz ve plansız.

Hayır!

Türkiye’de her iş böyle yürüyor.

Birçok kazazede “kurtarılırken” can veriyor, kalp krizi geçirenler hastaneye yetiştirilemiyor, yüzlerce hasta yanlış narkoz, yanlış ameliyat, hatalı tedavi sonucu rahmetli oluyor.

Ama bunlar Başbakan’a olmadığı için kimse umursamıyor bile.

Üçüncü sayfalara bir günlüğüne küçük bir haber oluyor.


***

Şimdi benim sorum şu:

Başbakanını hastaneye götüremeyen devlet, yaklaşan İstanbul depremiyle nasıl baş edecek?

Yıkılan evlerin, patlayan doğalgaz tesisatlarının, girilemeyen sokakların nasıl üstesinden gelecek?

Hepimiz biliyoruz ki bu büyük felaket geldiğinde, İstanbul ve civarı kaderine terk edilecek.

Herkes can telaşına düşmüş olacağı için hiçbir kurtarma faaliyeti yürütülemeyecek.

Bazı sokaklara üç ay girilemeyecek.

Yağmanın önüne de geçilemeyecek.

Sözlerim çok mu ağır?

Bence değil, çünkü gerçek bundan çok daha ağır.


***

Biz yöneticilerden daha güvenli ve daha iyi bir yaşam talep etmiyoruz.

Onlardan hesap sormuyoruz.

Siyasetle, beyaz dizi izler gibi ilgileniyoruz.

Bir düşünün: Geçen seçimlerde, bu şehirde oturan ve kendisini İstanbullu hissetmesi gereken on beş milyon insanın kaçı, seçeceği partiye “Sen benim çoluğumun çocuğumun canını kurtarmak için ne yapacaksın? Ne planın var!” diye sordu?

Bu sorunun cevabı birçok şeyi anlatmaya yeter.


Zülfü Livaneli

keşke

keşke herşey bu kadar mekanik olmasa,
ne bu kadar trafikte yorulsam
ne de bu kadar çok çalışsam,
keşke hala bayram geliyo diye sevinebilsem,
adana'da olsam da annem kaldırsa erkenden,
mükellef bir kahvaltı sofrasının ardından dayımları beklesek,
bu kadar sevinmesem 3 gün dinlenecem diye.
dersim olsa çalışacak,
çalışmasam da bişey olmayacağını bildiğim, boşverip sınavdan önce gezebildiğim,
hala dizi izleyebiliyor olsam,
otursam sobanın yanına yanık kokusu alana kadar,
ilk gün midem ağrısa şeker yemekten...
basak ve burcakla kudursak, sayısız fotograf çeksek...
özledim gerçektenn..

ahhh dişiiim

Hastayım yineee.Bıktım artık yaa.İş hayatım eğitimle devam ediyor.Henüz telefon konuşmalarına geçemediğim için çok da renkli günler yok şu ara...Öğrencilik devam ediyor.Ancak son günlerde ööyle bir diş ağrısıyla uğraşıyorum ki..Hiç bişe düşünecek halde değilim.Cumartesi 20'lik dişim bir operasyonla çekilecek:( Tek diş ağrısı da değil, bademciklerim felaket, başım burnum rezalet... Anlayacağınız, şu ağrı geçinceye kadar dinleniyorum.

klik klik

Geçen hafta click diye bir filme gittim.Konusu o kadar hoşuma gitti ki.Buraya yazma ve okudukça hayatıma uygulama ihtiyacı duydum.Filmimizin kahramanı(ki kendisi Adam Sandler oluyor.) bir kumanda satın alıyor.Bu kumanda sayesinde hayatını kolaylaştırmayı planlıyor.Sayısız kumandadan kurtulup (tv,klima, garaj kapısı,video..) tek bir tanesiyle hayatını yönetmeye başlıyor.Ancak keşfediyor ki bu kumanda sadece eşyalar üzerinde değil, kendi yaşamı üzerinde de etkili.Böylece zaman kaybetmiyor, tüm zamanını (karısından ve çocuklarından çaldığı) işine harcıyor.Ama kötü zamanları da atıyor.Mesela terfi edeceği zamana atlıyor.Aradan yıllar geçmiş oluyor(yaşanmamış yıllar).Ne çocuklarının büyümesine tanık olabiliyor, ne de karısının elden gidişine.Yani hayatta her şeyi planlara bağlamamak lazım.Her günü doyasıya yaşamak.Filmi aşırı beğendim.Anafikri kısaca John Lennon'un bir lafını hatırlattı bana:"Hayat, biz gelecek için planlar yaparken başımızdan geçenlerdir".Gerçekten de herşeyi bi plana endeksliyoruz.Bundan sonra böyle yapmıcam.Sonunda iş buldum.Ama bulana kadar boşuna stres yapmışım.Bundan sonra da maddi sıkıntılarım olacak belki ama artık umurumda olmicak.Bu şehri de sevmeye başlicam artık.Dönmeyi beklemeden..Pisimin iş bulmasını bekliyoruz şimdi de istemeden ama artık ona da üzülmüyorum:p İşte ilk iş günümden önceki ruh halim..

işşşş

Eveet elimde yüzüğüm, geldim İstanbul'a.Daha Havaş'a bindiğim anda telefonum çaldı.Veeee pazartesi işe başlıyorum.Güzel bir bankanın çağrı merkezinde.(Hadi söyleyim, garanti:))Nişan şans getirdi bana.Umarım pisime de getirir:(( Hayallerimdeki iş değil tabii.Ama eğlenceli olacağı kesin.yine kısa yazıyorum ama napalım.döncem ben:P

nişan

Döndüm ben.Öyle güzeldi ki herşey.Rüya gibiydi.Anlatmakla bitmez.Ancak ASKİ bizim sokakta kazı yaptığı için tüm telefon bağlantıları ve ADSL kesik o yüzden de ben şu anda kısa kesmek zorundayım.Nişan günüm tersliklerle başladı bu Adana sıcağında yağmur yağdı.Kuaförde elektrik kesikti, kuaförüm eve gelip yapacaktı saçımı ancak evde de kesikti.1,5 saat bekledikten sonra Adana'nın diğer ucunda olan şubesine gittik hep birlikte.Tahmin edersiniz moralin ne kadar bozulacağını.Ama yine de herşey çok güzeldi.Bizim ev organizasyon firması tarafıdan giydirilmiş sandalyeler, şamdanlar, mumlar, örtüler..Çok değişik ve güzeldi.Emmo ve ben misafirlerden sonra girdik eve.İnanılmazdı.O kadar çok flaş patladı ki.Kendimi çok garip hissettim. Girişte Buu My All'u koymuş dans etmemiz için ama Emmo ve ben ısrarla dans etmedik.Çok güzeldi herşey yaa yüzüğün takılması, pasta sevdiklerimle birlikte olmak.Çıkışta da North Shield'e gittik.Kurtlarımızı döktük.Herşey süperdi.Yüzüğüm çok güzel:)Hepsinin fotolarını koyucam yakında ancak şu an sadece 1 tanesi koyabiliyorum.Bu arada halen Adana'dayım ve cevap bekliyorum görüştüğüm yerlerden. Aslında hiç dönesim yok ya neyse:P

hazırlık

Öyle yorgunum ki.Bloga yazacak halim bile kalmıyor.ADanaya geldim diye mutluyum. Ancak nişan hazırlıkları, son toparlanmalar vs. vs. derken yoruluyorum.Bi de hafta sonu Auumun düğününe Konyaya gittim.Uykusuzluk ve yorgunluk diz boyu.Bu arada Başak ana sınıfına başladı.Ben götürdüm ilk gün.Çok komikti.Ancak bunların hepsini bir diğer yazımda açıklarım.22'sinde sonra:))

sözün özü

Neler oldu neler? Sözün özü: maydanozlu köfteler...(çook önceden oynadığım bir tiyatro oyunundan sevdiğim bir alıntı) Ben yine yeniden bir mülakata gittim.Daha doğrusu ben mülakat sanıyodum bi gittim ki benim dışında yaklaşık 60 kişi daha var ve sınav olcaz.O kadar da düzgün giyinmiş saçım için fön parası vermiştim.Bi baktım kotla gelen bi sürü adam.Tüh dedim bi de şimdi mülakat için süslen sonra ama ööle olmadı.Neyse biz 2 aşamalı bir sınav olduk.İlk aşama paragraf sorularından oluşuyordu.2. aşamada ise 80 soruluk rakamlardan oluşan dikkat testi ve sadece 6 dakikan var.Neyse işte bişeler yaptık.Sonra bekleyin sonuçları optik okuyucu ile okicaz dediler ve okudular.16 kişi geçmiş sınavı ve içlerinde ben de vardım.İşte ilk 8 kişiyi grup mülakatı için aldılar.Karşımızda 3 kişi oturuyor ve bizim bir konuyu tartışmamız bekleniyor.Neyse işte tartıştık.Sonra hadi siz gidin biz sizi bugün 6'ya kadar aricaz dediler.Ee bende Adana biletimi iptal etmek zorunda kaldım.Sonra beni aradılar ve birkaç saat sonrası için randevu verdiler.Orayla görüştükten sonra nihayetinde bugün bankanın kendisiyle görüşme şansına eriştim!Yani neticesinde iyi işte.Cevap bekliyorum.Gitmek istiyorum artık evimee..Bu arada bayanlara burdan çok önemli bir öğüt vermek istiyorum:Bugün bir kozmetik firmasına küçücük bişe almak için girmiştim ve ordaki çok sevimli bayanın(!) zamanınız varsa cilt bakımı yapalım sorusuyla karşı karşıya kalınca e benim de zamanım var ve zaten çok bakımsız hissediyorum kendimi.Hadi dedim bu kadar ısrara.Neyse oturduk sandaleye.Maskeler, tonikler, kremler... ama cildim cidden yumuşadı.Tabi ben sandalyeye otururken kesinlikle alamam diyodum.Kadın anlatmaya başladı Clinique markasının güzelliğini vs.Bende öğrenci olduğumu falan söledim.Daha sonra alırım vs.En son belki bir sabun alırım dedim.Amaaa ben ordan bir set alarak çıktım. İnanılmaz bir satış tekniği.Hala inanamıyorum.Yani aslında uzun süredir almak istiyodum ama daha zamanı gelmemişti.İçimde biraz mutluluk, biraz pişmanlık, kremimi sürüyorum.(Ama tek bi kere bile siyah noktalarımı azalttı sanki!) Ama tavsiyem: asla bu cilt bakımlarından yaptırmamak...

sarmaşık

Hayıııırrr.Aramadılar:( İlk iş görüşmem hüsranla sonuçlandı.Zaten ben de istemiyordum pek öyle bir iş ama çalışmam lazım!Ben Adana'ya dönüyorum yavaştan. Burda havalar soğudu ya güneye gidiyorum:) 2 hafta falan kalıp nişan olayını halledip temelli dönüyorum buraya. Annemi özledim.Evimi bide.Salı günü dönüyorum. Çarşamba Auumun kınası var.Cumartesi de Konya'da düğünü.O yüzden belki yazamam die şimdiden sölüyorum:)

Şimdi sarmaşık nedir dicek olursan.Dün gece bitirdiğim ve tadı damağımda kalan bir kitapdır kendisi.Yazarı zekasını konuşturarak Ali Ferah, Salim Abidin, Sedef, Ludmilla, celine, Hayal ve bir çok kahramanı iç içe geçirmiş.Hepsi hakkında çok gerçekçi ve akıcı hayat hikayeleri üretmiş ve sonunda kitabı Salim Abidin'den çaldığını itiraf etmiş.Ama katilin kim olduğunu ise muallakta bırakmıştır.Yani kitabın sonunda herkes kendine göre buluyor katili ama yazar kanıtlamamış bunu.Yaa gerçekten bi yandan bitirmek bi yandan da bitirmemek istedim. Süperdi.Ama 2 günüm var kitapsız kaldım burda.Şimdi hemen çıkıp almalıyım.Zira eve uydumuz hala kurulmadığı için başka türlü oyalanamam.Görüşürüz..