12 March, 2012
Gelibolu - Buket Uzuner
Öncelikle bu kitabı alıp okumak nerden aklıma geldi onunla başlayayım. Kütüphanem artık bana yetmiyor. Koca bir kütüphane 2 sıra ve üstler de dahil olmak üzere doldu. Bir de 2 ayrı duvar rafı var, herneyse dedim ki tüm bu kitapları sakla sakla ne yapacaksın Nilüfer? En azından bir daha okumayacaklarını değiştir. Bu tip kitapları (yani yazın tatilde okuduğum Canan Tan, Hande Altaylı, Sophie Kinsella vb yazarların) topladım Bakırköy'e gittiğimde oradaki kitapçılardaki 2. el kitaplarla değiştirdim. Çok fazla seçenek olmuyor ama bunu buldum mesela, İnci Aral'ın birkaç kitabını aldım vs.
2. el kitap almayı seviyorum ben.. Mesela bu kitap 2002 de Seren diye birisi tarafından alınmış. Acaba kimdir, nerededir, şimdi ben okudum belki sonra da çok alakasız başka birisi okuyacak. İlginç bence..
Herneyse, bu benim okuduğum ilk Buket Uzuner kitabı ve dilini çok sevdim. Ayrıca özgeçmişinin ilk cümlesi yukarıda görüldüğü üzere ' Büyüdüğümde astronot ve denizaltı kaptanı olmak isteyen bir çocuktum' diye başlıyor ki, çok sevdim kendisini anlatışını da:)
Uzun Beyaz Bulut- Gelibolu, yolları kesişen Alistair John Taylor, İhtiyat Zabiti Ali Osman Bey ve Gazi Alican Çavuş'un gizemli hikayesi. Bu hikayeyi çözmek için yıllar sonra Yeni Zelanda'dan çıkıp gelen Viki sayesinde biz de gerçekleri öğrenmiş oluyoruz..
Yukarıda Alistair John Taylor'ın ailesine yazdığı mektuptan bir kesiti görüyoruz. Zaten kendisinin de savaş sonrası bir mezarı bulunmuyor ve Viki de onu aramaya geliyor. Gazi Alican Çavuş'un kızı Beyaz Hala ile buluşuyor. Kitabın ortalarında bütün düğümün çözüldüğünü öğrenip off bundan sonra ne olacak ki dedim.
Ama okumaya devam ettim, sonrasında olanlar da beni şaşırtmaya devam etti ve en sonuna kadar sıkılmadan okudum.. 18 Mart Çanakkale Zaferi'nin yıldönümüne yaklaştığımız şu günlerde okumam da ayrı bir tesadüf. Kitapta sevdiğim bölümleri buraya yazmaya uğraşmaktansa fotoğrafını çektim. Çok da iyi ettim:))
Şimdi yeni gelen kitaplarıma gönül rahatlığıyla başlayabilirim artık:))
10 March, 2012
Kızımla İlk Seyahatimiz
Pazartesi sabahı uyandık, daha uyku mahmurluğumu atmamışım, kocam Adana'ya mı gitsek dedi? Ne zaman dedim, Bugün diye yanıtladı. Kendisinin bu haftaki izni tesadüfen Pazartesi-Salı üst üste idi ve Çarşamba da akşam işe gidecekti.. Önce şaka mı yapıyorsun dedim ama internete girip bilet fiyatlarına bakmaya başlayınca ciddiyetini anlayıp ortalığı toplamaya başladım. Bilet aldık, evden çıkmak için 2 saatimiz vardı. Küçücük bir çanta yaptım ama tabii bebikle ilk kez seyahat olunca elim ayağıma dolandı neyseki hiçbirşeyi unutmamışım. Sorunsuz atlattık:)
Aslında yazının teması uçak yolculuğumuzla ilgili ama o konuda bir fotomuz olmadığından anneannem-annem-ben ve Koza'nın 4 nesil isimli fotografını ekledim.İlk uçak yolculuğumuz, ne yapar, ağlar mı diye merak ediyordum. Havaalanı hikayemizin başından başlayayım. Girişte bebek arabasını da bebeğin battaniyesinin içini de detaylı olarak (!) kontrol ettiler. Sonrasında bagajı teslim ederken THY görevlisi (pek ilgisiz bir görevli) bizi bekleterek kocaman bir poşet getirdi ve puseti ona koymamızı istedi. Ben kızım kucağında olduğundan yardım edemedim. Eşim neyse zorla halletti, sonra da bize bir yer gösterdiler buraya koyun dediler. Bu aşamada da pek yardımcı olunmadı. Herneyse 2. güvenlikten geçip uçağa giden ringe bindik. Bizim kız koşturmamızdan ve kalabalıktan huzursuz ağlamaya başladı. Yandık dedim şimdiden başladıysa. Neyse uçakta ilk birkaç dakika ağladıktan sonra emziği verdim ve kucağımda uyuttum. İnene kadar da hiç uyanmadı ve çok mutlu oldum bu durumdan, etraftakileri rahatsız etmekten çok korkuyordum. Adana'da iner inmez bebek arabasını uçağın kapısında bulduk ve süper oldu, hemen kızımızı içine oturtup havaalanındaki bagaj işimizi rahat tamamlamış olduk..
Adana'daki 2 günümüz o kadar hızlı geçti ki, ne olduğunu anlayamadık. Amaç zaten Koza hanımı akrabalar ve arkadaşlarımızla tanıştırmaktı. Mümkün olan en çok kişiyle de görüştük:) Diğerleri için de bir dahaki sefere sözleştik. Midemizi şişirip dönüş için havaalanı yolunu tuttuk:)
Dönüşte öğrendik ki, puseti uçağın kapısına kadar götürebiliyormuşsun, üzerine bir sticker takıyorlar. Ehh süper o zaman dedik, kızım en azından pusette uyuyor, uçağa binene kadar rahat ederiz. Ben binmeden önce emzirdim. Altını kontrol ettim. Bu arada THY'deki standartların da çalışana kaldığını gördük. Adana'dakiler daha fazla yardımcı oldular, mesela bizim bebekli olduğumuzu görünce sıradan öne aldılar ki bence de mantıklı olan bu. Hele de kışın üzerinde mont, çanta, kucağında bebek, bir yandan koltuğa yerleşmeye çalışmak, bir yandan eşyaları üst bölüme yerleştirmek ve arkanda insanların seni bekliyor oluşu da stres kaynağı. Sanırım ben tek başıma gidemezdim:P Herneyse bir şekilde oturduk yerimize, bu sefer kızım oturur oturmaz uyudu kolumda. Süper daha ne isterim.. Ama inmeye yakın bizim 2 sıra önümüzde bir bebek ağlamaya başladı ve bizimki durur mu, o sesi duydu bizimki de başladı.. Off bir susuyor, öndeki başlayınca yine başlıyor.. Pışpış yapıyorum, sallıyorum, kulağına fısıldıyorum ama yok.. Aksi gibi uçak indikten sonra AHL içinde de bayaa bir dolaştı. Yani o yol bitmedi bana.. Neyse bir şekilde indik.. Benden rahatı yoktu artık. Ama inince de pusetimiz kapıda değildi.. Sorduk, en başta ya da en sondaki bankoya gelir dediler. Nitekim öyle de oldu, bizim valizimizle birlikte değil en sonda bir yerden sağolsun bir THY görevlisi getirdi.(Uçağın kapısına gelmesi için bilgi vermemiz gerekiyormuş, ki biz gidişteki uçakta vermemiştik ama gelmişti))
Bu arada ben kızla tek başıma arabayı beklerken, bizim uçaktan orta yaşlı bir adam bana bebeğin basınçtan dolayı ağladığını ve bunun için uçağa binmeden bir şurup verebileceğimi söyledi.. Ben basınç için sürekli emzik verdiğimi ve önceki yolculuğumuzda hiç ağlamadığını söyledim. 'O Airbus dır bu uçak Boeing bunda daha çok etkilenir(!) dedi'. Ama bana yine de şurup olayı pek sempatik gelmedi açıkçası..Bu konuda sizin bir fikriniz var mı??
07 March, 2012
Yeni Kitap Siparişim
Doğum izni sırasında evde otururken hedeflerimden biri de bol bol kitap okumaktı. Kısmen yerine getirebiliyorum, kütüphanemde sırada bekleyen birkaç kitabı bitirdim. Ama nedense sanki onlar eskimiş gibi yenilerini de alıyorum. Hala bende sırada bekleyen bi 15-20 kadar okunmamış vardır. Herneyse konumuz yeni gelen kitaplarım.
Çok almadım kendimi frenledim. Aslında buna sebep Güzel Uykular Alara kitabının fiyatı da olabilir:)) Zira kocam artık internet siparişlerimden ve gelen kargolardan bıkmış durumda.. (neyseki işe başlayınca kargolar da işyerine geliyor:P) Herneyse, bu kitap İş Bankası Yayınlarından ilk çıktığından beri hoşuma gidiyordu (henüz o zaman evli bile değildim) Kızım olunca da fırsat bu fırsat almak istedim. 365 gün için farklı masallar var. Ben şimdiden akşamları kızıma birşeyler okuyorum. Ne kadar yararlı bilemem ama benim sesimi tanıması, daha erken konuşması ve farklı kelimeler duyması nedeniyle yararlı olabileceğini okumuştum bi yerlerde:)
Kocalar Okulu ise tamamen çerezlik, fiyat olarak listedeki en uygun kitabım (3 TL - ooo-O... burada Bugün ne giysem efektini koyuyorum duydunuz mu? )
Kirpiklerimin Gölgesi uzun süredir istek listemdeydi, aldım. Bazı yazarların kitabını almak için konusunu bile okumama gerek yok. Şebnem İşigüzel de bunlardan biri. Bütün kitaplarını okumak istiyorum.. İyi yazıyor..
Kıssa-i Aşk bu kitabı da yazarı Hayati Özkaya çok sevdiğim ve örnek aldığım bir insana, hocaya, yakınıma ait olduğu için aldım. Okumaya ilk başlayacağım kitap da bu. Oldukça merak ediyorum.. Bitirince de yorumumu paylaşacağım..
Ölümüne Sadakat ise şuradaki yazıyı okuduktan sonra listeme eklendi.. Okunma sırasını bekliyor..
Daha fazla uzatmayayım da hazır bu hevesle sayfalara gömüleyim..
29 February, 2012
29 Şubat postu
Bugün 29 Şubat, bir postum olsun diye yine ayaklar havada isimli çalışmamızdan:))
Ayrıca bugün Annelerden sütlü tarifler için ben birşeyler yazdım. Okumak için buraya lütfen..
19 February, 2012
Dağınık kablolar için çözüm
Pinterest'te buldum hoşuma gitti, sizinle de paylaşayım dedim..Bazen bir fişi çekmem gerekiyor, ve o karşıklıkta uçlarını takip etmek zorunda kalıyorum, sinir oluyorum:)
Ben şimdiden hazır ekmeklerin plastik kısımlarını biriktirmeye başladım.
Kaynak için : tık tık
15 February, 2012
13 February, 2012
Kaynar
Burada okudum da aklıma geldi. Biz doğumda ziyarete gelen misafirlermize kaynar ikram ettik. Adana'da hep böyledir. Hatta ben lohusa şerbetini hayatımda ilk kez geçen ay eltimin (bu akraba isimlerine de çok gülerim) doğumunda tattım.. Açıkçası kaynar kadar beğenmedim.. Belki de alışkanlıktan, kaynar bana daha lezzetli geliyor. Özellikle de soğuk kış günlerinde.. Sırf kaynar içicem diye bile kışın doğum yaptığıma sevindim. Yıllardır içmiyordum. Sanki doğum dışında içilemezmiş gibi..Bundan sonra annemlerden kış aylarında isteyeceğim..
Bu yüzden de yapılışı hakkında hemen resimli bir post hazırladım.. Kaynar paketini açınca yukarıdaki görüntüyle karşılaşıyorsunuz.(içinde 8-10 çubuk tarçın, yenibahar ve karanfil, 3-4 kök zencefil ve 3-4 kök havlucan bulunuyor)
Ben paketin yarısını kullandım çünkü oldukça özlü bir içecek oluyor. Paketin yarsını bir tülün içine sararak 3 litre suya atıp şeker de ekleyerek (Her litreye 10 kaşık olacak şekilde yani 30 kaşık) iyice kaynatılıyor. Bu arada da ev miss gibi kokuyor..
Şu yanda gördüğünüz renkte bir içecek meydana geliyor. Ama bu konsantre hali.. Yani bu şekilde dolaba koyuyoruz ve her gelen misafire içinden bir miktar alarak ve üzerine su ekleyerek (yoksa şeker komasına girebilirsiniz:P ) kaynatıyoruz.. Eklenecek suyu şekeri damak tadınıza uygun olacak şekilde siz belirliyorsunuz..
Sonra fincana döküp üzerine rondoda çekilmiş ceviz (çok ezilmeyecek) ve tarçın dökerek servis ediyoruz..
12 February, 2012
Başımıza Gelenler & Yenilmez
Uzun süredir doğum izni nedeniyle evdeyim ve hafta içi televizyonda olanları ilk zamanlar ağzım açık, ne yapıyor bunlar diye bakıyordum, artık kanalları geçerken tahammül bile edemiyorum. O yüzden genelde boş zamanlarımda bilgisayar odasında oluyorum, kızım için müzik açıyorum. Kendim de gazete, blog okuyorum, fırsat sitelerine bakıyorum:) (dışarı alışveriş için çıkamadığımdan biraz fazla sardım online alışverişe) neyse bunun dışında işyerimden dolayı üye olduğum online ingilizce çalışma sitesi var, ona bakıyorum ara ara.
Diğer film ise hem bir biyografi, hem de Morgan Freeman oynuyor. Daha ne olsun:)) Nelson Mandela'nın 1995'te Dünya Kupasını kazanmaları için Rugby takımı kaptanını da buna inandırması ve sporun birleştiriciliği anlatılıyor Yenilmez (Invictus) de. Benim hoşuma gitti. Morgan Freeman'ı da Matt Damon'u da çok başarılı buldum.
Daha çok ve daha güzel filmler yakalayabilmek umuduyla...
İyi seyirler..
Televizyon izlediğimde Digiturkteki filmleri yakalamaya çalışıyorum. Bazen saçma sapan filmler oluyor. Bazen de daha önce izlediğim filmleri tekrar izliyorum. Geçen hafta tesadüf iki güzel film yakaladım. İlki Başımıza Gelenler (Life as we know it) idi. Film en yakın arkadaşları tarafından çöpçatanlıkla buluşturulan Holy ve Eric'in ilk buluşmaları ile başlıyor fakat birlikte yapamayacaklarını anlayıp 10 dakika sonra yemek bile yemeden ayrılıyorlar. Ama en yakın arkadaşları ve bebeklerinin etkinliklerinde bir arada bulunmak zorunda kalıyorlar. En yakın arkadaşları olan çift bir trafik kazasında ölüyor ve 1 yaşındaki bebeklerini de birbirinden nefret eden bu ikiliye bırakıyor. İşte bu ikilinin maceraları ile devam ediyor film. Gayet eğlenceli 2 saat geçirmemi sağladı.Bebiş de çok tatlıydı.. Ohh bir de filmi durdurup arada mısır da patlattım. Değmeyin keyfime:)
Diğer film ise hem bir biyografi, hem de Morgan Freeman oynuyor. Daha ne olsun:)) Nelson Mandela'nın 1995'te Dünya Kupasını kazanmaları için Rugby takımı kaptanını da buna inandırması ve sporun birleştiriciliği anlatılıyor Yenilmez (Invictus) de. Benim hoşuma gitti. Morgan Freeman'ı da Matt Damon'u da çok başarılı buldum.
Daha çok ve daha güzel filmler yakalayabilmek umuduyla...
İyi seyirler..
11 February, 2012
İtiraf ediyorum bugüne kadar twitterı en çok eleştirenlerin başında ben geliyordum. Belki bunda bulunduğum ortamda insanların (en başta da kocamın!) eline telefon yapışık şekilde yaşaması (her geçen gün bu bağımlılık azalıyor ama neyse) idi. Bir ortamda oturup sohbet etmek varken cep telefonundan tweet atmayı tercih etmek bana hala anlamsız geliyor ama ne zamandır itiraf edemesem de ben de mi açsam sorusu vardı. Sonunda dün inadıma yenik düştüm ve hesap açtım. Henüz çok aktif kullanmıyorum ama takip etmek isterseniz: www.twitter.com/niffea
10 February, 2012
Kızım 2 aylık
Evet Koza hanım 2. ayını da bitirdi. Dün doktor kontrolüne gittik aşılarını vurdurduk. Çok şükür herşey yolunda. Kızımda bu ay olan değişiklikler şöyleydi:
*Boyu bayağı uzamış, doktor teyzesi de şaşırdı.(61 cm olmuş kızım, biz de hemen voleybolcu mu olacak vs diye geyiklere başladık tabii:P)
* Kilo da almış, neyseki anne sütü ile beslenme şimdilik yolunda:)
*Bu ay uyku konusunda da geçen ay kadar sıkıntı çekmedik. Geçen ay neredeyse geceleri pek uyumuyordu ama bu ay ortalama 3-4 kez uyanma ile tamamladık.
* Hala gündüz uykularını şu mavi anakucağında uyumayı seviyor, oradan kaldırdığımda uyanıyor:P Doktoruna da sordum, kendisinin de 18 aylık bir oğlu var, aynı şekilde olduğunu söyledi, uyuyorsa bırakın orada uyusun, demekki o şekilde daha rahat dedi.
* Elleri ile çok fazla uğraşmaya başladı. Ben zaten çok uzun zamandır eldiven takmıyordum, sevmiyorum çünkü, tırnaklarının çok uzamasına müsade etmedim uzadıkça kestim, hemen hemen hiç çizmedi yüzünü. Sadece dışarı çıkarken üşümesin diye, bir de geceleri farketmeden çizmesin diye eldiven takıyorum.
* Ellerini ağzına da sokmaya başlayınca artık emziğe alışmalı çalışmalarının onlarcası sonrasında alıştı.. Ben de rahat bir ohhh çektim:) Halen emziği tutması için benim 5-6 kere sokuşturmam gerekiyor ama oluyor sonunda:) Uykularının düzenlenmesindeki (bence) en önemli etken buydu. (Şimdi alışması için yırttım kendimi, herhalde ilerde de bıraktırmak için çok çaba harcayacağım:P )
*Hala banyoyu çok seviyor. Artık çıktıktan sonraki ağlamalarını da daha rahat idare edip susturabiliyorum:)
* Şimdiden küçük gelen kıyafetleri var, annemi gülerek anıyorum:) Bize küçükken neden biraz büyük kıyafetler alırdı daha iyi anlıyorum:P
*Son günlerde Seren teyzesinin aldığı peluş çıngırak oldukça ilgisini çekiyor. Ben salladıkça bakıyor. Tabi ben abartıp eline tutuşturmaya çalışıyorum ama yok o kadar da değil daha:P
Şimdilik aklıma gelenler bunlar:)
02 February, 2012
Gamzedeyim Deva Bulmam
Barış Manço'yu çok severim. Ee onun Adam Olacak Çocuk programlarıyla büyümüş bir nesiliz ne de olsa.. Bir de benim hayatımda izlediğim ilk konser Adana'da kapalı spor salonunda Barış Manço konseriydi (ilkokuldaydım ve de çok fazla çocuk olduğunu hatırlıyorum:))
Hep aklıma takılan birşey olmuştur, 90 ların başında erkeklerin uzun saçlı olması oldukça garip karşılanırken (en azından benim yaşadığım yerdeki yaşlılar için diyeyim de genelleme yapmış olmayayım) upuzun saçlı, bu kadar takı takan radikal adam nasıl olmuş da 7'den 77'ye bu kadar sevilmiş?
Dün onun ölüm yıldönümüydü, o yüzden bir videosu burada olsun istedim. Aslında Seher Vakti ve Ben Bilirim'i de çok severim ama bu sefer içimden bu şarkı geldi:)
28 January, 2012
Polyannacılık
Evde kapalı kalmaktan dolayı sıkılmaktansa, böyle güzel karlı manzaranın tadını sıcacık bir evde yanımda sevgilim ve kızımla birlikte çıkarabildiğim için,
Yemek, bulaşık, çamaşır, temizlik dörtlüsüne çok zaman ayırdığım için şikayet etmektense hareket halinde, yaşayan, misafiri olan bir evimiz olduğu için,
Uykusuz geceler, yorgunluk, kucağımdan inmeyen bir bebekten yorulacağıma, kendime vakit ayıramamaktan şikayet edeceğime, sağlıklı bir kızım olduğu için,
Rezene çayının tadı ve kokusundan şikayet edeceğime, bebeğimi emzirebildiğim için, bana yanında da tatlı şeyler yemek lüksü verdiği için,
şükrediyor olmam gerekiyor. Ayrıca ara ara da bu yazıyı okumam gerekiyor:)
Yakında işe başlayınca eminim bu günleri çok arayacağım. Hem kızım her gün biraz daha büyüyor ve bu günler bir daha geri dönmeyecek o yüzden bu zamanların da tadını çıkarmak gerekir dimi. Haydi ben şimdi kızımın altını değiştirmeye gidiyorum, hıı değiştirirken de bu minik ayakları öpüyorum bol bol:P
21 January, 2012
Tavuklu Balalayka
Bizim evde genelde klasik yemekler pişer. Sağolsun eşimin damak zevki oldukça sabittir. Ben de 2 kişi için ayrı yemek pişirmeye üşendiğimden ona uyarım. O yüzden de dışarı çıktığımda abuk sabuk şeyler yiyorum:) Nerede değişik bir yemek var, ben onu sipariş ederim hep.
Annem çalışmadan önce mükemmel yemekler pişirir ve çok iyi misafir ağırlardı. Ben ilkokul 5 teydim çalışmaya başladığında. Ondan öncesinde okul çıkışlarında eve gitmek için sabırsızlanırdım annemin müthiş pastalarından yemek için. Çalışmaya başladıktan sonra ise bizim evde daha az zaman alan yemekler pişmeye başladı. Hatta biraz daha büyüyünce yemekleri ben pişirmeye başladım.Ve anneannemden öğrendiğim klasik yemekleri:) Yani mesela bizim evde bir brokoli çorbası pişmedi hiç:)
Şu anda Koza küçük ama büyüdüğünde istiyorum ki ona göre annesinin yemeklerinin yeri ayrı olsun:) Bu uğurda evde bulunduğum şu günlerde kocaman bir rafı kaplayan yemek kitaplarına bir el atayım dedim. İçlerinden Sahrap Soysal'ın kitabını seçtim ve uygulamaya başladım. İçinden sırasıyla bana uyabilecek tarifleri deniyorum. (Julie &Julia misali:P)
Bu yemek de benim gibi tavuktan bıkmış olanlar için güzel bir alternatif. içinde kereviz, patates, bezelye, havuç var. Tadı da oldukça başarılıydı. Misafirlere de yaparım ben bunu:)
Çok özenli bir fotoğraf olmadı, yemek blogu değilim ben canım napiim son derece amatörüm:P Tarifi de ekliyorum:
*3 adet tavuk göğsü (ya da butu) haşlanır.
*1 havuç
*1 kereviz
*1 patates
*1 su bardağı bezelye
Bu sebzeler de hep birlikte 10-12 dk kadar haşlanır.
Sebzelerin suyu süzülerek içine tavuk didiklenir. (Tavuğun suyunu sos için ayırmamız gerekiyor)
Sosu: 2 tatlı kaşığı tereyeğı eritilerek 1 yemek kaşığı un ile kavrulur. içine 2 su bardağı tavuk suyu eklenir. Muhallebi kıvamına gelene kadar kaynatılır. Kaynayınca içine 1 yumurta sarısı ve 1 su bardağı yoğurt, tuz ve karabiber de eklenerek tel çırpıcı ile çırpılır ocağın altı kapatılır.
Bu sos sebze-tavuk karışımının üzerine dökülerek 175 derecede 25-30 dk pişirilir
Afiyet olsun:)
20 January, 2012
40 ımız çıktı:)
Çarşamba günü Koza 40 günlük oldu. Bakalım bundan sonra neler değişecek. Bugüne kadar neler yaptık:
*1 ayı dolunca doktor kontrolüne gittik. Anne sütü ile beslenmeye devam. İlk ayda 1 kilodan fazla almış..
* Uykusuzluk en temel sıkıntımızdı. Ama son birkaç gündür onu da değişik taktiklerle çözmeye çalışıyoruz. Akıllı ben, gece kaça kadar salonda oturuyorsak o saate kadar kızımı salonda uyutuyor, sonra da bizimle birlikte karanlıkta yatmasını bekliyordum. Ama Koza bazen sabahlara kadar bizi uyutmuyordu. Tam taktik değiştirmemiz gerektiğini düşünürken Nil'in şu yazısını okudum. Ben de artık 8 civarında Koza'yı uyku moduna sokuyorum. Tabii uzunca bir süre başında bekliyorum o ayrı:)
*Emziği hiç sevmiyor. Ben de hala geceleri ısrar ediyorum. İkimiz de inatçıyız:) Emzik olmayınca bu ihtiyacını da benimle karşılıyor, bazen koli bantıyla kendime yapıştırmak istiyorum kızımı:P
*Saçlı doğmuştu ama şu anda kızım kel olmak üzere:)
*İlk günlerde hep aynı sesle ağlıyordu ama şu anda değişik ağlamaları ve ufak çığlıkları var. Mesela bir odada onu yalnız bırakıp gidince hafif çığlıklarla başlıyor, eğer gelmezsem o çığlıklar büyüyor..
*Artık bakışları bana çok daha anlamlı geliyor:)
*Altını değiştirirken bacaklarıyla akrobatik hareketler yapıyor ve gülümsüyor, çok komik oluyor:)
*Banyo yapmayı çok seviyor. Suda hiç sesi çıkmıyor. Ama sudan çıkış ve giyinme faslımız çığlık çığlağa olabiliyor:) Eğer sakinleştirebilirsem bebeyağı ile masaj yapıyorum. Bazen hoşuna gidiyor.
*40 banyosu ve 40 ı uçurmak diye kavramlar var. Eğer Adana'da olsaydık eminim daha farklı bişeyler yapardık ama biz eşimle birlikte banyosunu yaptırdık ve dışarı çıkarmak istedik ama o gün hava çok soğuk olduğundan alt komşumuza indik. Kendisi de sağolsun önceden haberi olmamasına rağmen, bize yumurta, tuz, şeker ve bir hediye verdi:)
Şimdilik aklıma gelenler bunlar.. Darısı nice 40lara:)
*1 ayı dolunca doktor kontrolüne gittik. Anne sütü ile beslenmeye devam. İlk ayda 1 kilodan fazla almış..
* Uykusuzluk en temel sıkıntımızdı. Ama son birkaç gündür onu da değişik taktiklerle çözmeye çalışıyoruz. Akıllı ben, gece kaça kadar salonda oturuyorsak o saate kadar kızımı salonda uyutuyor, sonra da bizimle birlikte karanlıkta yatmasını bekliyordum. Ama Koza bazen sabahlara kadar bizi uyutmuyordu. Tam taktik değiştirmemiz gerektiğini düşünürken Nil'in şu yazısını okudum. Ben de artık 8 civarında Koza'yı uyku moduna sokuyorum. Tabii uzunca bir süre başında bekliyorum o ayrı:)
*Emziği hiç sevmiyor. Ben de hala geceleri ısrar ediyorum. İkimiz de inatçıyız:) Emzik olmayınca bu ihtiyacını da benimle karşılıyor, bazen koli bantıyla kendime yapıştırmak istiyorum kızımı:P
*Saçlı doğmuştu ama şu anda kızım kel olmak üzere:)
*İlk günlerde hep aynı sesle ağlıyordu ama şu anda değişik ağlamaları ve ufak çığlıkları var. Mesela bir odada onu yalnız bırakıp gidince hafif çığlıklarla başlıyor, eğer gelmezsem o çığlıklar büyüyor..
*Artık bakışları bana çok daha anlamlı geliyor:)
*Altını değiştirirken bacaklarıyla akrobatik hareketler yapıyor ve gülümsüyor, çok komik oluyor:)
*Banyo yapmayı çok seviyor. Suda hiç sesi çıkmıyor. Ama sudan çıkış ve giyinme faslımız çığlık çığlağa olabiliyor:) Eğer sakinleştirebilirsem bebeyağı ile masaj yapıyorum. Bazen hoşuna gidiyor.
Şimdilik aklıma gelenler bunlar.. Darısı nice 40lara:)
18 January, 2012
Kızım için seçtiklerim
Telefonuma sürekli indirim mesajları geliyor ama ben şu sıralar sadece internet alışverişi yapabiliyorum. O da kısıtlı şeyler.Kendime zaten doğum kilolarımı vermeden birşey almam.. (7 kilo vermem lazım.. Tabi onun için de hareket lazım!!) Herneyze, Zara'ya gitsem yukardakilerden birkaç parçayı Koza'ya alırdım. Bazıları indirimde bile pahalı ama yine de çok cici değiller mi:)
17 January, 2012
16 January, 2012
Kuzenimiz de oldu
Benim kızım 1 aylıkken abla oldu. Geçen hafta amcasının oğlu Toros doğdu:) Ancak yazmaya fırsat buldum. Torosumuz da sağlıklı mini minnak bir bebek. Onu görünce Koza bana büyümüş geldi.. Bakalım bu ikili büyürken ne maceralar yaşayacağız:))
14 January, 2012
Modun adı evde:)
Lohusalık beni hamilelikten çok daha fazla etkiledi. Doğum yapıp eve dönüyorsun, çok mutlusun bebeğini izleyip duruyorsun, uykusuzsun ama seni hiç sarsmıyor, emzirmeye başlıyorsun, çok güzel herşey, herkes etrafında, yediğin önünde yemedğin arkanda. Ama sonra yavaş yavaş ilk günlerin sarhoşluğu geçiyor. Anneler gidiyor, yalnız günlerin başlıyor. Sana tüm gün bağımlı bir bebek, hele ki de bizim Koza gibiyse.. Yemek yapmak, evle ilgili bir iş yapmak, tuvalete girmek, duş almak, hepsini rekor kıracak hızlarla ve kızım ağladığında uzun aralar vererek yapıyorum. Koza malesef ki kucak bağımlısı bir bebek. Kucağımda uyumayı çok seviyor, yatağına bıraktığımda 5-10 dakika sonra ağlamaya başlıyor ve bazen öyle bir ağlıyor ki sanki birisi etini koparıyor. Sonra kucağıma alınca susuyor. Ya da şu mavi anakucağında da susuyor. Hadi gündüz anakucağını kullandık diyelim, e geceleri ne yapıcaz? Son birkaç gecedir toplamda 2-3 saat uyudum. E bünye de bir yere kadar dayanıyor buna. Bırakiim ağlasın diyorum bazen ama sonunda ben pes ediyorum, komşuların kapıma dayanacağından korkuyorum:) İnatçı bir kızım var vesselam..
Sonra bir de kendi ruhsal durumun var.Markete gitmek bile bir lüks haline geliyor. Herşeyi kocama sipariş veriyorum ya da internetten alıyorum. Mesela bundan sonra ilk ne zaman sinemaya gidebilirim ya da şöyle kendi başıma uzun uzun alışveriş yapabilirim tahmin bile edemiyorum. Banyosuyunun şu yazısını gördükten sonra herkesin aynı evde kapalı kalma hadisesinden dert yandığını gördüm. Koza bugün 36 günlük ve biz de doktor kontrolleri ve yakın birkaç ev gezmesi yaptık, aa birde yukarıda görüldüğü üzere güneşli bir günde site içinde yürümüştük:) Ama ne zaman kendisiyle tek başıma dışarı çıkabilirim merak ediyorum. Bir kere eşim olmadan arabasız çıkmak pek mümkün mü bilemiyorum. Çünkü ben şu anda araba kullanamam, kızım arkada çığlıklar atarken nasıl şoförlük yapayım... Koza'nın ne zaman acıktığı belli olmuyor dolayısıyla toplu taşımayı da eledik, arabada rahat emziriyorum. Dolayısıyla babamıza bağımlıyız.. Bakalım 40 gün bahanemiz de bitince ne yapacağız. Acaba yaz anneleri bu konuda daha mı şanslı oluyor?
11 January, 2012
Hediye:)
Blog çekilişlerine pek katılmasam da bu kadar güzel bir hediye görünce ben de şansımı denedim, browni.net 3 kişiye blogu için site tasarımı hediye ediyor.2006 dan beri blog tuttuğum halde, halen bu kadar acemi bir sayfam var, belki bir şanslı da ben olurum:P Katılmak isteyenler, son gün 20 Ocak. Linki de burada :)
Subscribe to:
Posts (Atom)





















